Tomasz Krzyżaniak. Lub tez po prostu Krzyżyk. Były „fizyczny” Turbo oraz Armii, obecnie siła napędowa Luxtorpedy - to dzięki jego grze „Autystyczny” ma takiego kopa. Bezapelacyjnie jeden z najlepszych i najciekawszych obecnie bębniarzy w naszym pięknym kraju. Z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru, odpowiedział nam na parę pytań, które miejmy nadzieję, zainteresują nie tylko wszystkich perkusistów.

Na początek nieśmiertelne pytanie, które zawsze pada w tego typu wywiadach – jak zaczęła się Twoja przygoda z perkusją?

Mój brat grał kiedyś w kapeli na bębnach. Pewnego dnia postanowił nauczyć mnie w domu wystukiwać na kolanach wstęp do utworu Iron Maiden "Wasted Years", miałem wtedy z 10 lat. To jak myślę był tylko taki "żart starszego brata", ale świetnie ten moment pamiętam. Słuchając różnych płyt z bratniej półki sam zacząłem naśladować ruchy perkusistów i udawać ich grę. Taka intensywna zabawa trwała kilka lat i z czasem za pałki miałem ołówki, a za bębny kolana. Pierwszy raz za prawdziwą perkusją usiadłem w wieku 15 lat i pamiętam, że od razu umiałem coś zagrać, czyli jednak lata suchego wymachiwania w powietrzu i stukania w uda nie poszły na marne.
 

Który z wielkich perkusistów zainspirował cię by sięgnąć właśnie po ten instrument?

Na pewno Nicko McBrain, perkusista Iron Maiden. Jako chyba 11 latek ubłagałem mamę, żeby kupiła mi upragniony koncert video "Life After Death" Ironów i spędzałem długie godziny na jego oglądaniu. Byłem pod wielkim wrażeniem tego koncertu i gry McBraina. Do dziś jest moim ulubionym perkusistą.

Jacy bębniarze inspirują cię obecnie na co dzień? 

 Od lat inspirująca jest dla mnie gra takich perkusistów jak Dave Lombardo, Terry Bozzio, Brad Wilk, Brain czy Josh Freese. Z nowo poznanych bębniarzy bardzo podoba mi się gra Branna Dailora z Mastodon.

Czy wśród polskich perkusistów znajdują się tacy, których szczególnie cenisz?

Oczywiście. Jest ich wielu i na pewno nie jestem w stanie wszystkich wymienić. Pamiętam, jakie wrażenie zrobił na mnie Ślimak, którego zobaczyłem jako nastolatek na koncercie Flapjacka. Długi czas wzorowałem się na jego grze i podziwiałem to, co robił w Acidach. Nie mogę nie wspomnieć też o Stopie, którego gra odmieniła moje myślenie o bębnach. Zafascynowała mnie Jego wszechstronność i nowatorskie podejście do gry w czadowych zespołach. Bardzo lubię też grę Pniaqa w Proletaryacie czy Tomka Goehsa w KNŻ. Niezmiernie cenię też grę Krzysztofa Polińskiego. Był on pierwszym perkusistą, jakiego widziałem na żywo, gdy jeszcze grał z Edytą Bartosiewicz.

Opowiedz naszym czytelnikom, jakiego sprzętu używasz obecnie? 

Najkrócej mówiąc: cztery talerze i cztery bębny: -) Gram na talerzach Paiste serii Signature: Hi hat Dark Crisp 14', Ride Dark Energy Mark II 21', Reflector Heavy Full Crash 19' i 20'. Bębny to Premier Series 22', 12' i 16', a werbel to stary, głęboki na 9 cali werbel TAMA. Pałki 3Drumstick model 5B.

Mimo ze grasz niezwykle gęsto, twój zestaw nie jest specjalnie rozbudowany. Jesteś przeciwnikiem olbrzymiej ilości bębnów na scenie, czy po prostu używasz tylko tego, czego potrzebujesz?

Do tego co gram w zupełności wystarcza, a właśnie taka konfiguracja pomaga mi w szukaniu czegoś nowego w grze. Chciałbym w pełni wykorzystywać to na czym gram. Zestaw, który posiadam to bardzo okrojona wersja dużego zestawu, na którym grałem wcześniej w różnych zespołach. Możliwość wykorzystywania wielu instrumentów jest bardzo ekscytująca i bardzo podziwiam bębniarzy takich jak Dave Lombardo czy wspomniany Nicko McBrain, którzy na prawdę wykorzystują wszystko, co przed sobą mają i to jak. Ja chciałem się skupić na czymś innym i zmusić siebie do myślenia w inny niż dotychczas sposób.

Czy starasz się używać wyłącznie naturalnego brzmienia akustycznych bębnów, czy tez zdarza ci się wykorzystywać jakieś urządzenia wspomagające brzmienie? 

Używam tylko naturalnego brzmienia.

Czy poświęcasz dużo czasu na ćwiczenia, rożnego rodzaju treningi,  rozgrzewki, wymyślanie nowych patentów?

Gramy koncerty i próby z Luxtorpedą, to mi wystarcza. Nie pogrywam sam na bębnach i nie ćwiczę patentów. Wiadomo, że przed koncertem staram się rozgrzać ręce, bo to konieczne. Jeśli zaś chodzi o jakieś zagrywki, to rodzą się one podczas koncertów lub prób.

Co w twojej dotychczasowej drodze muzycznej było największym wyzwaniem, jeśli chodzi o grę na perkusji? 

Wszystko co nowe wydawało mi się zawsze największym wyzwaniem. Idąc tym tropem ostatnim zwrotem jest Luxtorpeda. Tutaj postanowiłem zmienić dotychczasowe podejście do grania i wprowadzić jakąś nową jakość, w postaci okrojenia zestawu. Przez lata byłem przyzwyczajony do większej ilości talerzy i bębnów, a w Luxtorpedzie chciałem, aby ten minimalizm nie zubożył mojej gry, ale wręcz przeciwnie, ją rozwinął.

Czego możemy spodziewać się po Twojej grze na mającej ukazać się niedługo płycie Luxtorpedy „Robaki”?

Nie umiem opowiadać o swojej grze, ale mam nadzieję, że jest to kontynuacja i rozwój tego, co zrobiliśmy na debiutanckiej płycie. Mogę się odnieść do utworów i powiem tylko tyle, że są wspaniałe. Podczas tworzenia dawały ogromnie dużą dawkę inspiracji i pozwalały na realizację wielu pomysłów. Świetnie się je nam razem gra, niektóre już nawet wypróbowaliśmy na koncertach i naprawdę mają w sobie moc. To jest w muzyce najważniejsze.

Tradycyjne pytanie naszego portalu na koniec – jakie masz rady dla wszystkich poczatkujących bębniarzy?

Jam Tomek, a nie Radek:)

I na tym pozytywnym akcencie zakończmy, dziękujemy za rozmowę!

Foto: br. Patefon OFM Conv

Komentarze  

 

+5 # Bigos 2012-01-31 12:47

krzyżyk kocham cię :D i twoją grę w luXie

Odpowiedz | Odpowiedz z cytatem | Cytować

 

Odśwież komentarze
Kanał RSS z komentarzami do tego postu.

Dodaj komentarz

Imię (obowiązkowe)

E-Mail (obowiązkowe)

Zawiadom mnie o nowych komentarzach

Odśwież

Wyślij

Skasuj

JComments

Zespół